Gunung Kerinci (3805 m n.p.m.): na dachu Sumatry

Powoli zapadał zmrok. W oddali słychać było jeszcze ostatnie nawoływania muezinów i dźwięki zwykłej wieczornej krzątaniny. Przejeżdżaliśmy właśnie przez jakieś niewielkie sumatrzańskie miasteczko, którego nazwa dawno wyleciała mi z pamięci. Pamiętam tylko górującą nad nim sylwetkę wulkanu . I pamiętam, że niespodziewanie zaczęłam się bać.

Widok na wulkan Kerinci z Kersik Tuo.

Powoli zapadał zmrok. W oddali słychać było jeszcze ostatnie nawoływania muezinów i dźwięki zwykłej wieczornej krzątaniny. Przejeżdżaliśmy właśnie przez jakieś niewielkie sumatrzańskie miasteczko, którego nazwa dawno wyleciała mi z pamięci.

Wschód słońca wśród sumatrzańskich plantacji herbaty.

Wulkan Kerinci z Kersik Tuo.

na ten mierzący sobie 3805 metrów najwyższy wulkan Indonezji, zaplanowany był dawno temu. Niecierpliwie odliczaliśmy dni, aż do pewnego wrześniowego popołudnia, kiedy wylądowaliśmy w Padang na Sumatrze. Ostatecznie jedynie we dwójkę: mój dobry indonezyjski znajomy – spec od gór i ja – bule nieustannie przyciągająca uwagę lokalnych Indonezyjczyków. Od Kersik Tuo, niewielkiej miejscowości u podnóża wulkanu dzieliło nas wiele godzin jazdy samochodem, dotarliśmy więc na miejsce późną nocą i dopiero o poranku mieliśmy okazję podziwiać majestat Kerinciego wyrastającego jakby z otaczających go bujnie zielonych plantacji herbaty. Gdzieś jeszcze po drodze zdecydowaliśmy, że pierwsze dni dwa poświęcimy na eksplorację okolicy; że zrezygnujemy z usług przewodnika; że tragarz nam również niepotrzebny. Że damy sobie radę sami. Może właśnie dlatego w przeddzień trekkingu na wulkan, kiedy zerknęłam na ciemną sylwetkę Kerinciego, ogarnął mnie najpierw lekki niepokój, a potem strach. A kiedy już spakowałam plecak – ogarnęła mnie zwyczajna panika. Być może nie było się czego bać (“przecież to dla nas nie pierwszyzna” przekonywałam samą siebie), a być może było (“to nie będzie bułka z masłem, to jest jedna z najwyższych gór w całej Indonezji” myślałam). Towarzyszący nam chwilowo znajomy z Padang chyba myślał podobnie, bo najpierw zdecydował się towarzyszyć nam aż do położonego na wysokości 1880 m npm Pos1 (czyli pierwszego z przystanków na trasie) i ponieść mój plecak, a kiedy już tam dotarliśmy, zadzwonił po tragarza. Oddzwoniono po kilku minutach – “tragarzy akurat nie było”. Zatem westchnęłam bynajmniej nie z ulgą i już we tylko dwójkę pomaszerowaliśmy w kierunku szczytu. ‌

Na chwilę przed trekkingiem na .

Początkowe etapy trekkingu były nadzwyczaj łatwe.

To była całkiem przyjemna wędrówka przez zacieniony las.

Dotarcie do Pondok Panorama zajęło nam kolejne 35 minut.

A potem faktycznie było bardziej stromo i nieco trudniej.

Początkowe etapy trekkingu były nadzwyczaj łatwe. Od kolejnego przystanku – Pos 2 dzieliła nas wysokość zaledwie ponad stu metrów w górę, więc pokonaliśmy je w dwadzieścia kilka minut. To była całkiem przyjemna wędrówka przez zacieniony las. Dotarcie do położonego na wysokości 2207 metrów Pondok Panorama zajęło kolejne 35 minut. Wiedziałam, że tak łatwo z pewnością nie będzie przez cały czas, ale mimo wszystko nieco się uspokoiłam. A potem faktycznie było bardziej stromo i nieco trudniej. Kolejny przystanek – Shelter 1 leży wprawdzie o niecałe 300 metrów wyżej niż Pondok Panorama, ale to tu napotkaliśmy na szlaku pierwsze poskręcane korzenie wielkich drzew, szlak zaczął piąć się coraz bardziej w górę, a my pokryliśmy się sumatrzańskim błotem, którego nie brakowało na tej na wąskiej, wyżłobionej przez wodę ścieżce. Do Shelter 1 dotarliśmy zatem po mniej więcej godzinie, odpoczęliśmy, ugotowaliśmy lunch, wypiliśmy kawę i szybko pomarszerowaliśmy dalej. ‌

Napotkaliśmy na szlaku pierwsze poskręcane korzenie wielkich drzew.

Szlak zaczął piąć się coraz bardziej w górę, a my pokryliśmy się sumatrzańskim błotem, którego nie brakowało na tej na wąskiej, wyżłobionej przez wodę ścieżce.

Od tego fragmentu miało być jeszcze trudniej: jeszcze bardziej stroma i wyżłobiona przez wodę ścieżka, jeszcze więcej poskręcanych drzew, jeszcze więcej błota. A dodatkowo to jeden z najdłuższych etapów trekkingu – pokonanie trasy do położonego na wysokości 3024 m n.p.m Shelter 2 zajęło nam aż 2,5 godziny, które potem, już po sprawdzeniu z estymacjami, okazały się całkiem dobrym wynikiem. To w Shelter 2 znajduje się doskonałe miejsce na rozbicie namiotów – osłonięte od porywistych wiatrów i z dostępem do źródła wody. Mimo jego niewątpliwych zalet my jednak początkowo zakładaliśmy dotarcie aż do Shelter 3, położonego o ok. 300 metrów wyżej kolejnego obozowiska, które choć jest bardziej wyeksponowane, więc narażone na niekorzystne warunki atmosferyczne, to zapewnia piękne widoki na okolicę i oczywiście bliżej stamtąd ndo szczytu. I pewnie to tam dotarlibyśmy, gdyby nie pewna napotkana po drodze para, która słysząc o naszych planach, jednogłośnie nam odradziła pokonanie tego odcinka trasy z ciężkimi plecakami na plecach. “Tam jest naprawdę bardzo stromo” – mówili. – “Czasem to już nie trekking, ale zwykła wspinaczka.” “To jest po prostu niebezpieczne” – przekonywali. Zostaliśmy więc na noc w Shelter 2. Mimo dość nieprzyjemnych prognoz i opinii, że każdego popołudnia góra pokryta jest gruba warstwą chmur, więc trzeba nastawić się na opady deszczu, do tej pory pogoda nam dopisywała. Zasnęliśmy podekscytowani następnym dniem.‌

Od lewej: Szlak do Shelter 2. Od prawej: Szlak do Shelter 3

Mogliśmy podziwiać widoki na okolicę , a wśród nich na słynne Danau Gunung Tujuh – jezioro położone w otoczeniu siedmiu szczytów górskich.

Szlak wiodący od Shelter 3 na szczyt okazał się zaskakująco łatwy.

Jeszcze około godziny dzieliło nas od szczytu.

Już po 45 minutach mogliśmy podziwiać widoki na okolicę

Nowi znajomi mieli rację – trasa wiodąca od Shelter 2 do Shelter 3 była niewątpliwie najtrudniejszym etapem trekkingu na Gunung Kerinci. Pełna poskęcanych korzeni, bardzo stroma i choć wydaje się to nieprawdopodobne – jeszcze bardziej błotnista. Faktycznie często potrzebowaliśmy dwóch rąk, aby przemieścić się z miejsca na miejsce przytrzymując się korzeni. Faktycznie pokonanie tego odcinka byłoby o wiele trudniejsze z bagażem. Faktycznie sporo tam było wspinaczki. Ale udało się i już po 45 minutach mogliśmy podziwiać widoki na okolicę , a wśród nich na słynne Danau Gunung Tujuh – jezioro położone w otoczeniu siedmiu szczytów górskich, a w oddali dostrzec było można nawet Singgalang i Marapi. To właśnie takie widoki towarzyszyły nam aż do szczytu. Może to dlatego ten etap trasy okazał się zaskakująco łatwy. Ale zapewne nie tylko – choć bardzo kamienisty (ostatnie rośliny pożegnaliśmy kawałek za Shelter 3), a czasem żwirowy (więc łatwy do poślizgnięcia), to jednak niezbyt stromy, zatem nietrudny. ‌

Na szlaku pomiędzy Shelter 3 a szczytem.

Miejscówka z widokiem na Danau Gunung Tujuh.

Coraz bliżej szczytu.

Choć ten etap szlaku był bardzo kamienisty, a czasem żwirowy (więc łatwy do poślizgnięcia), to jednak niezbyt stromy, zatem nietrudny.

Już widać wierzchołek.

Na szczycie stanęliśmy około dwóch godzin od wyjścia z Shelter 3. Zupełnie sami. Z kaldery tego najwyższego indonezyjskiego wulkanu, co jakiś czas wydostawały się kłęby dymu (Kerinci to jeden z najbardziej aktywnych wulkanów w Indonezji) i wiał tak porywisty i zimny wiatr, że po chwili nie czułam twarzy. Był więc tylko czas na pamiątkowe zdjęcia z flagą (flaga indonezyjska nadaje się do tego celu idealnie), krótki odpoczynek i już po chwili wracaliśmy. Zwinęliśmy tylko nasz obóz w Shelter 2 i pomaszerowaliśmy w dół, tak aby przed zmrokiem dotrzeć do Kersik Tuo. I zrobione.

Na szczycie stanęliśmy około dwóch godzin od wyjścia z Shelter 3. Zupełnie sami.

Wiał tak porywisty i zimny wiatr, że po chwili nie czułam twarzy.

Na szczycie Kerinciego.

Na szczycie wulkanu Kerinci.

Widok ze szczytu wulkanu.

Był czas na krótki odpoczynek i już po chwili wracaliśmy.

Z kaldery wulkanu wydobywały się kłęby dymu.

Tuż po zejściu ze szczytu.

Droga w dół: odcinek pomiędzy szczytem a Shelter 3.

Coraz bliżej Shelter 3.

W drodze powrotnej do Shelter2.

Ciąg dalszy drogi w dół.

Następnego dnia – Gunung Kerinci w otoczeniu plantacji herbaty.